به انتخابی که کرده ام می بالم.

نزدیک انتخابات است .به مچم یک نوار سبز رنگ بسته ام .گاهی نگاهش می کنم و عمیقاً در جانم یک چیزی مثل امید وول می زند. مثل یک اتفاق خوب تمام سلولام مور مور می شود.با خودم می گویم چه احساس عجیبی! شاید غریبی! برای چی این حس را دارم؟ واقعا فکر می کنم اگر او بیاید این جا یعنی ایران بهتر می شود؟ خودم را می کاوم. مثل اینکه واقعاً احساسم جدی است! اما چرا؟ زیاد دنبال استدلال‏مند کردن حسم نیستم. چند روز پیش داشتم فکر می کردم در تمام این چهار سال چه قدر حالم بد بوده است. به ابوالفضل فکر کردم. به ستاره ی روی کارنامه اش. به ملیحه و اینکه چقدر در زندگی شان امیدهایشان کمرنگ شد. من خیلی وقتها هنوز هم که در موردشان فکر می کنم حالم بد می شود.

ذهنم مدام اینطرف و آن طرف می رود به آن همه برنامه ای که در جهاد برگزار می کردیم و به خاطرش باید چند نفر را می دیدیم آخرش خیلی وقتها هم مجوزی در کار نبود. یاد دو تا از دوستای هم‏دانشکده ایم که دم امتحان‏ها در بازداشت بودند به خاطر دلایل مسخره. یاد آن قرداد گاز با ترکمنستان افتادم. به بشیریه فکر کردم که جز بهترین استادان علوم سیاسی است. خوب الان دیگر نیست و وقتی دید جای خیلی‏ها در ایران به خاطر او تنگ است رفت و خیلی های دیگر... به لایحه خانواده فکر کردم. به قیمت های بالا ی مسکن و خورد و خوراک . و اقتصاد معیوب. به بیکاری خودم و همکلاسی هایم و خیلی های دیگر  که برای اینکه ببینم چند درصد بیکارند بهتر است ببینم چند نفر کار پیدا کرده اند. یاد یک آگهی بانک در روزنامه افتادم که فقط برادران بسیجی را استخدام می کرد و به عدالت علی. به کردان فکر کردم و با خودم گفتم  چگونه چنین آدمی با آن ویژگی ها می تواند  به دومین مقام سیاسی کشور برسد.  یاد فیلم مزخرف دلداده افتادم و سینمایی که مدام سطحش پایین‏تر می آید.  یاد خیلی چیزهای دیگر هم می افتم. یاد واژه‏ی سیاست زدگی افتادم که در واقع طرز فکری است که فرد در آن همه ی مشکلات را در سیاست می بیند. یاد شبهه جمله  ی "سیاه نمایی علیه دولت" می افتم. اگر نمی دانید بدانید "سیاه نمایی علیه دولت" یکی از تخلفات اینترنتی سایتهاست!

نمی دانم  چرا این قدر سیاه می بینم! دوباره زدم روی کانال افسردگی و نق زدن! به مچم نگاه می کنم ... دوباره چیزی وول می زند. مثل شادی ... مثل شور ... مثل امید.

من به دولت امید

                 به میرحسین موسوی

                                           رای می دهم.

10 دلیل برای یک انتخاب

تلخی هایش کندِ کندِ کند گذشت

شیرینی هایش تند ِ تندِ تند

و من ایستاده در لبه ی هستی زندگی ام

_ بی هیچ احساسی درباره ی اتفاقاتِ افتاده _

به این فکر می کنم که زندگی ام مثل یک چشم به هم زدن بود.

شاید هم کمتر...

(هفته‌ی نخست) 

— شنبه 29 فروردين

گفتمان‌هاي جامعه‌شناسي سياسي

نويسنده: حسين بشيريه، ارائه‌دهنده: مصطفي انتظاري

رفتارهاي سياسي بيش از آن‌كه تابعي از كنش‌هاي سياسي سياسيون در مقاطع گوناگون زماني باشد، محصول خلق چشم اندازهايي است كه در قالب يك گفتمان سياسي بروز مي‌يابند. چنين است كه نگاهي بر گفتمان‌هاي مطرح در جامعه‌شناسي سياسي، بيش از پيش ما را با علت‌العلل آنچه در عالم سياست مي‌گذرد، آشنا مي‌سازد و كتاب «گفتمان‌هاي جامعه‌شناسي سياسي» اثر حسين بشيريه، پژوهندگان در اين راه ياري مي‌دهد.

* * *

— يكشنبه 30 فروردين

خشونت، حقوق بشر و جامعه‌ی مدنی

نويسنده: محمدرضا نيكفر، ارائه‌دهنده: علي موسويان

محمدرضا نیکفر مهمترین متفکر کشورمان درنقد آرای نواندیشان دینی همچون عبدالکریم سروش و محمد مجتهدشبستری می‌باشد. نیکفر با آگاهی حیرت‌آور در باب شرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه‌مان به تأمل‌ورزی در راستای رهایي از تضادهای سنت و مدرنیته در خطه‌ی فرهنگی ایران می‌پردازد.

نیکفر نویسنده‌ي کتاب خشونت، حقوق بشر و جامعه‌ی مدنی می‌باشد. در این کتاب نویسنده راه دستیابی به عقلانیت در جامعه را دوری جستن از جزم‌اندیشی و خشونت می‌داند که این امر خود مستلزم دست یازیدن به یک هرمنوتیک بایسته می‌باشد که گفتمان اخلاقی را ممکن می‌کند.

* * *

— دوشنبه 31 فروردين

درآمدي جديد به فلسفه‌ي اخلاق

نويسنده: هري جي گنسلر، ارائه‌دهنده: زينب حسيني

براي ما كه، بيش و پيش از هير چيز به عقلانيت، استدلال‌ورزي و تفكر فلسفي نيازمنديم خواندن هر اثر براستي فلسفي گشودن پنجره‌اي است به سوي رهايي، هواهاي پاك، و بلنداي سرشار از روشني و سپيدي. و اينك يك پنجره.       (مصطفی ملکیان)

— سه‌شنبه 1 ارديبهشت

زبان و فرهنگ

نويسنده: کِلِر کرامش، ارائه‌دهنده: بهمن شهري

زبان ابزاری بنيادی است که به وسيله آن انسان امور زندگی اجتماعی خويش را به پيش مي‌برد. هنگامی که زبان در بافتی ارتباطی بکار مي‌رود، روابطی پيچيده و چندگانه با مفهوم فرهنگ پيدا مي‌کند. انسان‌ها از واژگان برای ارجاع به تجارب مشترکشان سود مي‌برند و با استفاده از واژگان گوناگون به بيان حقايق، نظرات و رويدادهای متفاوت مي‌پردازند. همچنين واژگان انعکاس‌دهنده‌ي نظرگاه‌ها، باورها و قضاوت‌های سخنگويان است. در هر دو حالت زبان بيانگر واقعيت‌های فرهنگی است. اين کتاب کاوشی است در جهت تبيين ارتباط زبان و فرهنگ. مفاهيمی همچون بافت فرهنگی، زبان گفتار و فرهنگ شفاهی، زبان نوشتار و فرهنگ ادبی، زبان و هويت فرهنگی و اصالت فرهنگی از جمله موضوعاتی هستند که در اين کتاب مورد کند و کاو قرار مي‌گيرند. اين کتاب تحقيقي ميان رشته‌ای است که نويسنده کوشيده است تا از نظريه‌های حوزه‌های گوناگونی به ويژه  زبان‌شناسی، جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی برای بررسي ارتباط ميان زبان و فرهنگ سود ببرد.

* * *

— چهارشنبه 2 ارديبهشت:

Human: The science behind what makes your unique

نويسنده: مايكل گازانيگا، ارائه‌دهنده: بهزاد سروري

مایکل گازانیگا، از تأثیرگذارترین روان‌شناسان جهان امروز، همه‌ی تازه‌های علوم اعصاب را یک‌جا جمع کرده است. او با لحنی بی‌آلایش و بی‌تکلف، آخرین دستاوردهای علوم ذهن و مغز را در حکایتی نفس‌گیر و و منسجم روایت می‌کند. این‌جا، فرصتی است برای دریافتن بهترین روایت علم از آن‌چه که معنای انسان بودن است.

استیون پینکر، استاد روان‌شناسی دانشگاه هاروارد، نویسنده‌ی کتاب لوح محفوظ

[انسان] جذابیت داده‌های نوین در حوزه‌ی عصب‌شناسی شناختی را به تمامی بیان می‌کند... لبریز از ایده‌های ناب و تکان‌دهنده.

راما چاندرا، مرکز مغز و شناخت، دانشگاه کالیفرنیا سندیاگو، نویسنده‌ی کتاب اشباح در مغز

برگزارکننده: سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی مشهد، دفتر دانشکده‌ی علوم ریاضی

            زمان و مکان: دانشکده‌ی علوم ریاضی دانشگاه فردوسی، سالن بزرگ‌نیا، ساعت 12 الی 14

در این چند وقتی که فلسفه می خوانم  قوی ترین نکته ای که آموخته ام این بوده که هنگامی که فلسفه یا اندیشه یا حتی عملی را  می خوانم یا می بینم یا انجام می دهم به این موضوع فکر کنم که لوازم  امکان  چنین اندیشه/ فلسفه/ یا عملی چه چیزهایی است. خیلی وقت ها به خاطر اینکه در مورد بنیان های کارهای خود و دیگران فکر نمی کنیم دچار تناقض های بزرگی می شویم...

منم می‌رم یاد می‌گیرم آدم چه جوری  ترقی می‌کنه

به هر دری می‌زنم،

هدف، وسیله را توجیه می‌کنه

این آقاهه با اون یکی فرقی با هم ندارن

دنبال اونی باهاس بری که

الان خر رو سوارن

من دیگه اون آدم قبلی نیستم

...

اون آدم معمولی و این حرفها دیگه نیستم

از گوش کردن به آلبوم "باغ وحش جهانی" که گروه کیوست حدودا آبان ماه ۸۷ اجرا کرده اند خیلی لذت بردم . این آلبوم در واقع انتقادی از فضای سیاسی - اجتماعی ایران است. اگر اتفاقاً منتقد دولت و سیاست و فرهنگ عامه و اجتماع ایران باشید از این مجموعه بیش از اندازه لذت می برید. این لذت البته از باب همدلی است نه اینکه موضوع دلنشینی باشد. یعنی با خود می گویید چه خوب قضیه را خوب نشان داده! جالب است بدانید کیوسک یک گروه پنج نفره است که به صورت زیرزمینی کار می کرده اند و نکته مهم این است که تهران آنها را به وجود آورده است!

این مجموعه دارای ۱۰ قطعه است که به شما توصیه می کنم که آنها را به ترتیب گوش کنید. البته خوب می توانید این کار را نکنید! لینک دانلود آهنگ را هم در پایین می گذارم که بتوانید همه ی اهنگ ها را دانلود کنید. در ضمن در آهنگ "یارم بیا" این مجموعه محسن نامجو با این گروه همکاری داشته.

دانلود آلبوم کیوسک(باغ وحش جهانی)

درباره ی کیوسک : آهنگ زمانه/خواننده کیوسک: کولی‌ها، نزدیک‌ترین آدم‌ها به ما هستند

از تلخ کامی های این روزگار این است که هرگز به نقطه ای نمی رسی که بگویی آری همین برایم کافی است... همیشه میل به بیشتر و بیشتر داری ... و جاده ای بی انتها که آرامش و اضطراب تو بستگی به این دارد که واقعاً این جاده بی پایان باشد. راستی به این موضوع فکر کرده ای که جایی که در آن زندگی می کنیم در کل هستی فقط یک غبار است ! من گاهی از اینکه این همه احساس نیستی می کنم می ترسم . می ترسم که خیلی خودم و جهان را جدی گرفته باشم! راستی این همه جنگ در همین غبار شکل گرفته، این همه کشتار، این همه بی رحمی، این همه مهربانی، این همه قهرمان... من عجیب در چنین لحظه ای غرق شده ام ... عجیب ... راستی در این غبار من چه هستم؟ سهم من چیست؟ و این احساس نیستی بیش اندازه که بازی زندگی را در نظرم مسخره جلوه داده! راستی من برای این عالم چه هستم یک مولکول؟اتم؟ نوترون؟ پروتون؟ یا خیلی ریزتر از اینها؟ می ترسم صاحب هستی هم حد ریاضیاتی بلد باشد و با یک حد ما را معادل صفر ، یعنی نیستی! در نظر بگیرد. من به علت یک قانون ریاضی نیستم!!من خدا ریاضی‏دان را دوست ندارم.

سال جدید هم آمد و من با تاخیری چند روزه امشب تصمیم گرفتم که مطلبی در مورد سال جدید بنویسم. سالی که ممکن است اتفاقات خوب یا بدی در آن بیفتد و یا اصلا در آن هیچ اتفاقی نیفتد. می توانم به خاطر همه ی اتفاقات بدی که قرار است بیفتد از الان کلی ناراحت باشم یا به خاطر تمام اتفاقات خوب از الان خوشحال. ولی کمی که دقت می کنم می بینیم کلا قوه ی قضاوتم را از دست داده ام . شخصاً نمی توانم نظر دهم که کدام حادثه ی زندگی ام خوب یا بد است . چند روزی است که دارم به این مسئله فکر می کنم که انسان اگر عالم خود را به خوبی بشناسد دقیقا می داند چه چیزی برای او خوب است و چه چیزی بد. و دقیقا آدمی که عالم خود را نمی شناسد نمی داند که خوب و بد او چه چیزی است. خوب من فکر کنم در دسته دوم قرار دارم. ولی فکر می کنم باید از این شرایط خلاص شوم. آدم اگر در دل و قلب و فکر خود بداند که روی به کدام سو دارد می تواند ارزیابی از حوادث پیش آمده داشته باشد. به هر حال دعای اول سال امسال این است که قلب و ذهن و فکر ... و تمام ساحات هر انسانی پالوده شوند و هر انسانی بداند که چه چیزی را می خواهد یا باید بخواهد. 

به امید اینکه همه مبارک شوند!

عنوان بالا ترجمه ی جدید خانم حمیده ی بحرینی و ویراسته ی آقای هومن پناهنده است که نشر هرمس به تازگی با قیمت 2500 تومان عرضه کرده است. کتاب کم‏حجم ، ترجمه‏ی آن روان و برای کسانی که تفکر فلسفی را دوست دارند یا در سال های اولیه ی آموزش فلسفه هستند، کتابی دوست داشتنی خواهد بود. عنوان کتاب اولین سوالی که به ذهنم آورد این بود: آیا واقعاً پرسیدن مهم تر از پاسخ دادن است؟ ادعای کتاب که در مقدمه ی آن آمده؛ در واقع زیر سوال بردن آن دسته از باورهای ماست که ما آنها را واقعی تلقی می کنیم یا بر اثر زندگی روزمره آنها را به عنوان واقعیت های معمول زندگی‏مان قبول کرده ایم.این تفکرات مسلم برای کسی که به تفکر فلسفی روی آورده است چندان خوب نیست. بنابراین نويسندگان اين کتاب با طرح پرسش‌هايي درباره‌ي مسائل مختلف قصد دارند علاوه بر خراب کردن دیدگاه های معمول،نشان ‌دهند که فلسفه مجموعه‌اي از اطلاعات نيست بلکه پرسشگري و خردورزي است و با این کار، توجه دانشجويان را به مهارت‌هايي جلب مي‌کنند که براي برخورد نقادانه با مطالبي که معمولا در دوره‌هاي مقدماتي فلسفه مطرح مي‌شود مورد نياز است.

بیاییم دوباره به سوال من برگردیم. آیا واقعاً پرسیدن مهم تر از پاسخ دادن است؟ به نظر می آید که اول باید سوال کرد تا جوابی درخور یافت. اما من باور ندارم که بی جواب می شود زیست. همان‏طور که دکارت وقتی شک دستوری خود را مطرح کرد کمتر از آن در مورد زندگی روزمره ی خود بهره جست. چون معتقد بود با شک که نمی توان زیست. تازه من شک دارم که هر پرسشی هم، پرسشی درخور توجه باشد و ...

اما به‏هرحال، هر کس که می خواهد فلسفه بخواند باید همه چیز را زیر سوال ببرد و بر روی خرابه ی جوابهایش خانه ای جدید بنا کند. برای همین منظور در مراحل مقدماتی فلسفه ورزی، اتفاقاً پرسیدن به عنوان یک مهارت ، مهم تر از پاسخ دادن است!